Jesteś na stronie Tachykardia – gdy serce bije za szybkoPrzejdź do:
Tachykardia – gdy serce bije za szybko
27 lip 2017

Tachykardia – gdy serce bije za szybko

Zbyt szybkie uderzenia serca, powyżej stu uderzeń na minutę w stanie spoczynku, są objawem częstoskurczu, nazywanego tachykardią. Jeśli zbyt szybka praca następuje w wyniku stresu lub intensywnych ćwiczeń fizycznych, nie ma powodu do niepokoju. Jednak pojawianie się tachykardii w innych okolicznościach, może być przejawem choroby.

Zbyt szybkie uderzenia serca, powyżej stu uderzeń na minutę w stanie spoczynku, są objawem częstoskurczu, nazywanego tachykardią. Jeśli zbyt szybka praca następuje w wyniku stresu lub intensywnych ćwiczeń fizycznych nie ma powodu do niepokoju. Jednak pojawianie się tachykardii w innych okolicznościach może być przejawem choroby.

 

Dlaczego pojawia się częstoskurcz?

W czasie tachykardii komórki mięśnia sercowego wytwarzają impulsy elektryczne znacznie szybciej niż powinny, stając się „inicjatorami” rytmu, w jakim bije serce. Notuje się nawet 400-600 uderzeń serca na minutę.

Zbyt duża ilość skurczów tego mięśnia spowodowana może być wieloma czynnikami. Stresujący tryb życia, spożywanie znacznych ilości mocnej kawy, herbaty i alkoholu, zażywanie narkotyków, a także błędy dietetyczne, mogą prowadzić do tachykardii.

Częstokurcz może również występować z powodu wrodzonej wady serca. Osoby doświadczające tej przykrej i niebezpiecznej dolegliwości, mogły wcześniej przeżyć zawał serca, chorować na miażdżycę lub niewydolność mięśnia sercowego. W grupie ryzyka znajdują się również pacjenci z nadciśnieniem tętniczym, po przebytych chorobach kardiologicznych oraz innych schorzeniach, cierpiące na infekcje oraz inne dolegliwości, np. związane z tarczycą, funkcjonowaniem płuc, zaburzeniami elektrolitowymi, a nawet z postępującymi zmianami starczymi.

 

Jakie są objawy tachykardii

Jeśli krew odżywiająca serce nie może dostarczyć potrzebnej dawki tlenu (spowodowane częstoskurczem), pacjent odczuje skutki tego niedoboru w postaci silnego i nierównomiernego kołatania serca, uczucia słabości, lęku, senności, uczucia nudności, a nawet omdleń. Chorego oblewają zimne poty, a w klatce piersiowej odczuwa ból.

W niektórych przypadkach tachykardia nie wysyła żadnych niepokojących sygnałów. O tym, że miała miejsce, chory dowiaduje się, gdy nastąpi udar niedokrwienny, jako skutek migotania przedsionków serca.

 

Rodzaje tachykardii

Medycyna rozróżnia dwa rodzaje częstoskurczu – napadowy komorowy oraz napadowy nadkomorowy.

W pierwszym przypadku występowanie szybkiego bicia serca związane jest z trybem życia pacjenta. Jeśli uprawia zbyt intensywnie sport, żyje w stresie lub pracuje ponad swoje siły, może dojść do częstoskurczu. Nie jest on jednak związany z chorobą.

Natomiast częstoskurcz napadowy nadkomorowy, dotyczący przedsionków serca, wymaga leczenia. Osoby chore skarżą się na bóle w klatce piersiowej i mają problem z pełnym oddechem. Objawem tego typu tachykardii są omdlenia, uczucie duszności, nudności i „trzepotanie” serca.

Dolegliwość najczęściej dotyka osób, które nadużywają różnych używek. Może też wystąpić u chorujących na tarczycę. Lekarz zaleci wykonanie badania EKG oraz leczenie farmakologiczne, które po zmianie trybu życia pacjenta, powinno przynieść pozytywne rezultaty. Nieleczenie częstoskurczu komorowego może nawet doprowadzić do utraty życia.

 

Czy możliwe jest wyleczenie tachykardii?

Leczenie częstoskurczu prowadzi do zmniejszenia pojawiającego się nagle szybkiego bicia serca. W przypadku kiedy pacjenci dobrze funkcjonują z utrwalonym migotaniem przedsionków, wprowadza się leki działające przeciwzakrzepowo i zapobiegające wysokiemu częstoskurczowi. W niektórych przypadkach zasadne jest wszczepienie kardiowertera -defibrylatora ICD, dzięki któremu monitorowany jest rytm serca i automatycznie eliminowane są częstoskurcze. Z kolei wszczepienie rejestratorów pętlowych ILR umożliwia obserwację pracy mięśnia sercowego przez kilka miesięcy. Zdiagnozowanie danego typu częstoskurczu zapewnia również badanie elektrofizjologiczne, EPS.

We współczesnej kardiologii stosowana jest również ablacja przezskórna, dzięki której - po zastosowaniu energii termicznej - zostaje zniszczony fragment mięśnia sercowego, w którym zachodzą niebezpieczne procesy. W przypadku gdy w wyniku migotania komór serca dojdzie u pacjenta do utraty przytomności i niewyczuwalny jest puls oraz obserwuje się brak czynności oddechowych, jak najszybciej należy wezwać pomoc i zastosować zabiegi reanimacyjne – masaż serca i sztuczne oddychanie. Dostęp do defibrylatora AED znacznie uprości reanimację. Czas ma w opisanym przypadku znaczenie kluczowe, a udzielenie pomocy w pierwszych minutach, może uratować życie chorego.

 

Autor: Urszula Stanisławska-Hunek


Dziękujemy za korzystanie z Portalu Pacjenta

Mednow Sp. z o.o.

ul. Johna Baildona 66A,

40-115 Katowice,

KRS 0001164024, NIP 6751811676

Zmień zgody cookie

Ładowanie zakończone