Jesteś na stronie NiejadekPrzejdź do:
24 sie 2017

Niejadek

Rodzice małych dzieci bardzo często muszą zmagać się z brakiem apetytu lub dziwnymi upodobaniami ich pociech. Często sen z powiek spędza im wymyślanie nowych potraw. W przedszkolu wypytują, co dziecko zjadło. W domu gonitwa z kanapką czy widelcem nie jest obrazem zapożyczonym z filmu tylko codziennością. Codziennością, która niejednokrotnie denerwuje oraz bardzo męczy. Zadajemy sobie pytanie, kiedy nasze dziecko zacznie już normalnie jeść.

Rodzice małych dzieci bardzo często muszą zmagać się z brakiem apetytu lub dziwnymi upodobaniami ich pociech. Często sen z powiek spędza im wymyślanie nowych potraw. W przedszkolu wypytują, co dziecko zjadło. W domu gonitwa z kanapką czy widelcem nie jest obrazem zapożyczonym z filmu tylko codziennością. Codziennością, która niejednokrotnie denerwuje oraz bardzo męczy. Zadajemy sobie pytanie, kiedy nasze dziecko zacznie już normalnie jeść.

Często zdarza się, że oczekiwania rodziców lub innych członków rodziny odbiegają od tego ile i jak je dziecko. Warto na początku zapisywać sobie co nasza pociecha zjadła w ciągu dnia. Dopiero na tej podstawie dowiemy się czy rzeczywiście nasze dziecko nic nie je. Może okazać się, że obiad faktycznie był „podziubany”, ale za to przed obiadem na spacerze maluch zjadł 3 biszkopty i wypił soczek owocowy.

Pamiętajmy, że u dziecka tak samo jak u dorosłego, bywają okresy mniej lub bardziej obfite i jest to normalne. Małe dziecko jest często bardziej zajęte bieganiem niż stygnącym obiadem. Często maluchy chcą samodzielnie jeść. Warto wtedy pomagać im napełniać łyżeczkę lub pozwolić jeść palcami. Doskonale sprawdza się tutaj metoda BLW. Pomocne w jedzeniu okazać się mogą własne sztućce, talerzyk czy śliniak. Atmosfera jest również bardzo ważna. Czasem dziecko rozprasza grające radio, telewizja czy zmywarka.

W wieku trzech lat dziecko ma już wyrobione swoje smaki, oczekuje odpowiedniej konsystencji posiłku oraz często próbuje rodziców, na co może sobie jeszcze pozwolić. Tutaj kluczowe wydaje się oddanie odpowiedzialności za jedzenie dziecku. Często samodzielność zwiększy ilość spożywanych potraw (dziecko może samo skomponować kanapkę, lub wybrać jaką surówkę zje do obiadu).

Czterolatek wszystko robi w biegu. Tak też wygląda jego jedzenie. Bywa, że to ono wygrywa konkurs, kto pierwszy zje obiad i dostanie galaretkę z owocami. W późniejszym wieku dziecko już je bardziej świadomie, ale narażone jest na manipulacje z ekranu telewizora czy z półek sklepowych. W tym okresie najważniejsze wydaje się edukowanie dziecka, co jest zdrowe, a co szkodzi. W tym okresie zwykle kończą się nasze problemy z zjedzeniem posiłku, a zaczynają jak zmotywować do posiłku pełnowartościowego.

Bywają maluchy, które bardzo lubią jeść i nie ma z nimi większych problemów. Są jednak takie, które nie myślą o jedzeniu za dużo. Na szczęście zazwyczaj nie ma większych różnic w rozwoju dzieci z obu grup.

Dziecko chętniej zje posiłek z resztą rodziny, a nie samo. Kiedy dziecko staje się na tyle duże warto angażować je do gotowania. Samodzielność w przygotowaniu posiłku zwiększa jego atrakcyjność. Czasem wybieranie samodzielne składników daje dobre efekty. Dziecko lubi najpierw zapoznać się z fakturą, zapachem i konsystencją. Możemy opowiedzieć historię o danym warzywie i pokazać jakie potrawy można z niego przygotować (surówka z marchewki, ciasto marchewkowe). Posiłki budujemy na ulubionych produktach, ale nie zapominajmy o podawaniu tych mniej lubianych składników. Dziecko potrzebuje czasem kilkanaście razy spróbować papryki zanim faktycznie ją zje. Dobrą motywacją będzie, jeśli zobaczy u domowników na talerzu nowość, którą chcemy wprowadzić. Czasem od brata czy taty lepiej smakuje. Kolory na talerzu muszą być rozmyślnie dodane. Dzieci często nie lubią dań wymieszanych. Dużo chętniej zjedzą warzywa oddzielnie niż w formie surówki. Nie mieszaj ziemniaków z mięskiem. Dziecko z pewnością zauważy ten podstęp i zwyczajnie nie zje nic. Co więcej przed długi czas po tym incydencie może odmawiać jedzenia ziemniaków. Dzieci, jak i dorośli, jedzą oczami, dlatego tak ważne jest uatrakcyjnienie posiłku. Możemy zrobić kanapki łódki lub zamiast zwykłego jajka kupić przepiórcze. Dziecko nie powinno być zabawiane w trakcie jedzenia, ponieważ powinno nauczyć się, że jedzenie to przerwa w zabawie. Nie komentujemy posiłków i podawanych potraw. Nie pokazujemy swojego zdenerwowania i niepokoju. Zadbajmy o miłą atmosferę sprzyjającą jedzeniu. Nie wysługujmy dziecka. Pozwólmy mu na samodzielność. Niech je rączkami dopóki nie będzie biegłe w posługiwaniu się łyżką i widelcem. Stwarzajmy jak największą ilość sytuacji do wspólnego jedzenia. Dziecko uwielbia naśladować dorosłych, dlatego zdecydowanie tak najszybciej nauczy się właściwych nawyków.

 

Autor: Katarzyna Mraczek - Dietetyk


Dziękujemy za korzystanie z Portalu Pacjenta

Mednow Sp. z o.o.

ul. Johna Baildona 66A,

40-115 Katowice,

KRS 0001164024, NIP 6751811676

Zmień zgody cookie

Ładowanie zakończone