Bradykardia – gdy serce bije za wolno
Zbyt wolno bijące serce może powodować uczucia słabości, zawroty głowy, a nawet omdlenia. Przyczyną niepokojących objawów może być schorzenie, nazywane bradykardią. Warto poznać przyczyny i skutki wolniejszej pracy serca.
Rodzaje bradykardii
Jeśli rytm serca osoby dorosłej w czasie spoczynku jest wolniejszy niż 60 uderzeń na minutę, mówimy o bradykardii.
Możemy rozróżnić dwa rodzaje tego zjawiska:
- bradykardię fizjologiczną,
- bradykardię patologiczną.
Bradykardia fizjologiczna nie jest chorobą. W czasie odpoczynku sennego serce zwalnia, co nie powoduje żadnych negatywnych skutków dla ludzkiego organizmu. Wolniejszy rytm serca obserwowany jest także u sportowców oraz wśród młodych ludzi. Taki stan świadczy o wysokiej wydolności układu krwionośnego i oddechowego.
Leczenia wymaga jedynie bradykardia patologiczna, objawiająca się omdleniami oraz utratą przytomności. Sama w sobie nie jest chorobą, ale jest objawem niedomagania serca.
Przyczyny niskiego tętna
Bradykardia może ujawnić się z powodu występowania wielu czynników. Najczęstszym są zaburzenia pracy serca wywołane zbyt rzadkimi impulsami elektrycznymi zachodzącymi w węźle zatokowo-przedsionkowym ściany prawego przedsionka serca.
Do przyczyn niskiego tętna zaliczamy uszkodzenie serca w wyniku zawału serca, nadciśnienia tętniczego, wad wrodzonych, zapalenia mięśnia sercowego lub powikłań pooperacyjnych.
W podeszłym wieku, na skutek starzenia się mięśnia sercowego, także może dochodzić do obniżenia tętna. Bradykardię mogą wywołać zarówno niedoczynność tarczycy, jak i bezdech senny, stany zapalne oraz lekarstwa.
Leczenie bradykardii
Diagnostyka bradykardii polega na przeprowadzeniu szeregu badań, wśród których zaleca się wykonanie:
- EKG;
- USG serca;
- Monitorowania pracy serca z zastosowaniem Holtera;
- Próby wysiłkowej.
Osoby, które nie wykazują nasilonych objawów patologicznej bradykardii, mają zazwyczaj problemy z prowadzeniem normalnej aktywności życiowej. Brak możliwości zwiększenia tętna ponad spoczynkowe bywa przyczyną zmęczenia i niskiej aktywności.
Poważne stany chorobowe mogą prowadzić do epizodów zagrażających życiu, w tym zakończyć się zatrzymaniem krążenia, udarami mózgu lub zatorami. Przypadki omdlenia i utraty przytomności są także niebezpieczne dla zdrowia, ponieważ ich skutkiem są często złamania i urazy głowy.
Jak leczyć bradykardię? W wielu wypadkach skuteczne okazuje się terapia farmakologiczna, której celem jest poprawa pracy serca.
W innych wypadkach metodą na zwiększenie liczby skurczów mięśnia sercowego jest wszczepienie stymulatora. Zabieg przeprowadzany jest przy znieczuleniu ogólnym pacjenta. Polega on na wprowadzeniu elektrod poprzez żyły do prawej komory serca i do prawego przedsionka. Zaprogramowanie urządzenia stymulującego gwarantuje zwiększenie częstotliwości skurczów serca. Po 5. latach wymienia się rozrusznik na nowy.
Życie ze stymulatorem
Osoba z wszczepionym stymulatorem powinna dokonywać corocznych badań kontrolnych, które pozwolą wyeliminować ewentualne powikłania, będące następstwem:
- Błędnego zaprogramowania urządzenia;
- Przemieszczenia elektrody w obrębie serca;
- Miejscowego zakażenia, które może grozić sepsą.
Obserwacja własnego organizmu i konsultowanie się z lekarzem w razie niepokojących objawów, pozwoli na zastosowanie odpowiednich badań i ustalenie skutecznego leczenia.
Autor: Urszula Stanisławska-Hunek